ਭਾਈ ਮਤੀ ਦਾਸ ਜੀ: ਆਰੇ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਬੀ ਇਲਾਹੀ ਸਿਦਕ
ਮੁੱਖ ਨਿਚੋੜ: ਭਾਈ ਮਤੀ ਦਾਸ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਰੂਹ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਦਾ ਚੀਰਿਆ ਜਾਣਾ ਵੀ ਅਨੰਦ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
1. ਪਿਛੋਕੜ ਅਤੇ ਸੇਵਾ
ਭਾਈ ਮਤੀ ਦਾਸ ਜੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਜੇਹਲਮ ਦੇ ਪਿੰਡ ਕਰਿਆਲਾ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਸਨ। ਉਹ ਛਿਬੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਗੁਰੂ ਤੇਗ਼ ਬਹਾਦਰ ਜੀ ਦੇ ਦੀਵਾਨ ਸਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਸੰਭਾਲਦੇ ਸਨ।
2. ਚਾਂਦਨੀ ਚੌਕ ਦਿੱਲੀ ਵਿਖੇ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰੀ
ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਕਾਜ਼ੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸ਼ਰਤਾਂ ਰੱਖੀਆਂ: ਇਸਲਾਮ ਕਬੂਲ ਕਰੋ, ਕਰਾਮਾਤ ਦਿਖਾਓ, ਜਾਂ ਮੌਤ ਕਬੂਲ ਕਰੋ। ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਮੌਤ ਚੁਣੀ।
3. ਆਰੇ ਨਾਲ ਚੀਰੇ ਜਾਣਾ (11 ਨਵੰਬਰ 1675)
ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਦੋ ਸ਼ਿਕੰਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਜੱਲਾਦ ਨੇ ਆਰਾ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆਖ਼ਰੀ ਇੱਛਾ ਪੁੱਛੀ, ਤਾਂ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਤੇਗ਼ ਬਹਾਦਰ ਜੀ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵੱਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਰਹਾਂ।" ਆਰਾ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਆਪ ਜੀ ਜਪੁਜੀ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਪਾਠ ਸੰਪੂਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਗਏ।
